سه شنبه ۳ فوریه ۲۶ , ۲۲:۰۷
روز بدی بود. نمیدونم. شاید هم بد نبود. ولی هرچی یادم میاد حال خوبی نبوده.
#﷼@& ها ایمیل دادن میگن به ایمیل شخصی ایمیل نزنید. خب ##م دهنتون. عوضیای نژاد پرست. هیچوقت به یه وایت اعتماد نکن. هرگز.
عصبانی و کلافه م. دلم میخواد برم لگدمالشون کنم.
از اونور با یه نفر تو این اپه مچ شدم و کلی حرف زدیم. دلم میخواد جوابشو بدم، باهاش قرار بذارم و بریم بیرون. ولی آنقدر حالم خرابه که نمیتونم هیچی بگم. نمیخوامم سفره دلمو براش باز کنم. دلم میخواد دوست بشم باهاش ولی خب شاید به خاطر دیر جواب دادنم بیخیال بشه. نمد. کلافه م.
امروز دوز دوم تی بود. دیگه موقع تزریق غش نکردم، ولی شدیدا استرس زا بود و سرش به یویی پریدم. بعدش عذرخواهی کردم و پشیمونم ولی خب میدونم چیزی رو عوض نمیکنه. من هروقت مضطربم بهش میپرم چون اون تنها کسی ه که آنقدر نزدیکه بهم که میتونم خودمو ابراز کنم. و این خوب نیست.
خستم. آلپرازولام عاشقتم. دارم بیهوش میشم. ناراحتم هنوز کمی، ولی nothing really matters.
hope i don't wake up tomorrow.
جمعه ۳۰ ژانویه ۲۶ , ۱۴:۵۳
بالاخره شیر اینترنت رو طوری باز کردن که بشه از خارج از کشور به سایتای داخلی دسترسی پیدا کرد. حالا نه که بگم خیلی دلم برای وبلاگ نویسی تنگ شده باشه. من خیلی کوتاه نویسی توییتری/کانال دیلی تلگرام بهم چسبیده و فکر نکنم هیچوقت بتونم دوباره برگردم به بلاگ نویسی درست و حسابی. ولی خب دلم خواست اینجا بنویسم. فعلا.
چه خبر؟ خب. خبر خاصی نیست ولی فکر نکنم کلا تو زندگیم اتفاق خاصی بیافته هیچوقت. یک هفته پیش بالاخره تی رو شروع کردم. کلی حالم بد بود دو ماه اخیر که فهمیده بودم هیچوقت نمیتونم اینجا با بیمه تاپ سرجری انجام بدم. عوضی ها فقط به خاطر همین تاپ سرجری انقدر صبر کرده بودم برای تی، ولی خب وقتی مشخص شد نمیتونم یه دور براش عزاداری کردم و بالاخره رفتم سراغ تی.
طبق معمول میرم لب، چون آسونه و میتونم مغزمو خاموش کنم ولی باید برای تست بذاق پروتوکل بنویسم و نمینویسم، چون خوردم توی دیوار. و راه حلی براش وجود نداره، برم به سوپروایزرمم بگم «حالا چیکار کنم؟» میگه خودم باید تصمیم بگیرم، که خب راستم میگه خیر سرم دارم لیترالی دکتری میخونم!!! همه پوینتش اینه که تمرین کنم PI یه پروژه باشم از صفر تا صد. ولی خب نمیخوام، نمیدونم چیکار کنم!! تروخدا یکی فقط بهم بگه باید چیکار کنم من انجامش میدم:((((
انی وی. من تقریباً کل مدتی که تو ژاپن بودم خیلی راحت صبحا از خواب بیدار میشدم ولی اخیرا تقریبا اصلا نمیتونم صبحا از جام بلند شم. اوایل این هفته یاد یه مکالمه با اکسم افتادم که توش گفته بود دکترش بهش گفته وقتی بیدار میشه قرص ادهد ش رو بخوره و بعد بخوابه، حدود یکی دوساعت بعدش که قرصه kick in کنه میتونه از جاش بلند شه. منم شروع کردم همین سیستم رو و خب خیلی خوب جواب داد این هفته تونستم از جام بلند شم بالاخره. درعوض اصلا نمیتونم بخوابم شبا. نمیدونم به خاطر تی عه یا اضطراب/خشم شدیدی که دارم تجربه میکنم و فکر میکنم حتی دندان قروچه به مشکلاتم اضافه شده. در نتیجه شبی یه الپرازولام میخورم به علاوه قرص خوابم و بالاخره ۳ شب اخیر تونستم خواب خوبی داشته باشم. مشکل اینه که میدونم نمیتونم الپرازولام رو بلند مدت مصرف کنم - روانپزشکم خیلی سختگیره توی تجویز بنزودیازپین ها - و نمیدونم دیگه وقتی برام تجویز نکنه میتونم با چیز دیگه ای جایگزینش کنم و بخوابم یا نه.
چند وقت قبل از قطعی اینترنت تصمیم گرفتم برای مامانم یه ژاکت قلاب بافی کنم. شدیدا احساس دوست نداشته شدن میکنم ، حتی بهم زنگ نمیزنه حالمو بپرسه، سو حدس میزنم این میل شدیدم به بافتن هدیه براش برای اینه که ناخودآگاه میخوام برای محبتش گدایی کنم. پترنشو خریدم و کلی هم پول کاموا دادم (کلا کاموا خیلی گرونه اینجا) و شروع کردم - بعد اینترنتا قطع شد. حدود یک هفته بعدش نگین بهم گفت مامانش اینا با تلفن تونستن باهاش تماس بگیرن، و منم ممکنه از مامانم اینا تماس دریافت کنم. منم گوشیمو از حالت پرواز خارج کردم و منتظر موندم... و بهم زنگ نزدن :)) نیلو بهم زنگ زد. باورتون میشه؟ نیلو بهم زنگ زد. بعدش هم سای. مامانم؟ نه :)) خیلی خشمگین و ناراحت بودم. با خودم میگفتم امیدوارم مرده باشن که تماس نمیگیرن. بعد از چند روز گفتن + اول کد ژاپن رو نمیگرفتن برای همین تماس برقرار نمیشده. منم بخشیدمشون. ولی گس وات؟ بعدش دوباره بهم زنگ نزدن یک هفته:))) and I don't give much fucks about them ولی هی نکین هر روز ازم میپرسید مامانت زنگ نزد؟ بعد منم راستشو میگفتم، «نه»، ولی داشتم از حسودی میمردم که مامانش هرشب بهش زنگ میزنه یه ریع بیست دقیقه زنگ میزده باهاش حرف میزده ولی مامان من اینا هیچی. میخواستم به تغییر صدام به خاطر تی عادت کنن و مجبور نشم زود کام اوت کنم بهشون ولی انقدز عصبانی شدم که گفتم فاک ایت تقصیر خودشونه، اخرشم که میخوان diswon ام کنن سو به درک.
انی وی این روزا توییتر و بلواسکای پست میزنم و سعی میکنم معده مو سوراخ نکنم از خشم و اضطراب ، ولی خب نمیشه. کیرانی بودن یه نفرینه که تا ابد باهام میمونه. حتی روزی که بالاخره یه ملیت دیکه بگیرم و پاسپورت جمهوری کیران رو آتیش بزنم، بازم این زنجیرها از دست و پاهام باز نمیشه. تنها راه چاره مرگه و مرگ.
شنبه ۱۶ آگوست ۲۵ , ۰۵:۴۴
سه شی که اگه کسی ببینه، میتونه روزم رو حدس بزنه...
کیف کمری کوچیک آزمایشگاهم؛
کابینت آشپزخونه که پر از بازماندههای غذاهاییه که در طول روز پختم،
قلابهای بافتنی یا قلاب بافیم که از هزار و یکمین پروژه جدیدی که قرار نیست تمومش کنم آویزونه.
پنجشنبه ۱۴ آگوست ۲۵ , ۲۲:۰۳
من هنوز مطمئن نیستم که واقعا «اینجا»م. سه سال و نیمه که توی این کشورم، و این لحظات برام هی کم و کمتر اتفاق میافته، اما هنوزم پیش میاد که یهو وسط پایین رفتن از پلههای ایستگاه قطار، توی صف حساب کردن فروشگاه، توی اداره مهاجرت و شهرداری یا حتی دانشگاه یهو خشکم میزنه و از خودم میپرسم: «من اینحا دارم چه غلطی میکنم؟»
وقتی در موردش با تراپیستم صحبت میکردم، بهش گفتم که انگار من سه سال پیش، لحظه ورود به این کشور متولد شدم. منِ قبلی انگار زندگیِ قبلی من بوده که خاطراتش رو به یاد دارم، اما اون من نیستم. دقیقا برای همین هم هست که گاهی خشکم میزنه و باورم نمیشه اینجام. اینطور وقتا انگار اون آدم قبلی که بودم توم ظهور پیدا میکنه و با تعجب میپرسه: «ما داریم اینجا چیکار میکنیم؟ اینجا که انقدر از خونه دوره؟ انقدر زبان و فرهنگ و آدماش متفاوتن؟ چطور الان پنیک نکردیم و از ترس هق هق نمیکنیم؟»
راستش جوابش رو نمیدونم. خودم هنوز باورم نمیشه اینجا برام داره به اندازه تهران خونه میشه. تهران خونه اجباری که ازش فراری بودم، و اینجا خونه انتخاب شدهی خودم.
دوشنبه ۱۱ آگوست ۲۵ , ۰۷:۰۷
وقتایی که حالم خیلی بده، درد توی سینه و گلوم داره خفهم میکنه، یادم میره که زمان قراره بگذره، نه اینکه بمونه. همه میگن احساسات دائمی نیستن و بالاخره میگذرن، و راست هم میگن. بالاخره رسپتورهای هر نوروترنسمیتری بعد از یه مدت اشباع میشن و دیگه واکنش نمیدن بهش.
پس چرا وقتی حالم بده حس میکنم زمان متوقف شده و دردم هرگز تموم نمیشه؟
درد روحی خیلی عجیبه. من دردهای فیزیکی زیادی رو تجربه کردم و میتونم بگم فقط میگرن و کیستهای تخمدان برام حس متوقف شدن زمان رو ایجاد کردهن. درد روحی حتی اونقدر شدید به نظر نمیاد اما تمام مغزم متوقف میشه و فقط یه صدا توی سرم جیغ میکشه که: «درد داره. درد داره. درد داره. کاش بمیرم تموم شه. درد داره. چرا تموم نمیشه؟ درد داره.»
واقعیتش اینه که هرچی راهکارهایی که شنیدم و خوندم رو امتحان کردم، هیچکدوم جواب نداد. مهم نیست چقدر بدونم زمان متوقف نشده و میگذره، چیزی که من حس میکنم برخلاف اینه. and honestly, maybe Berkeley was right about reality being what we experience anyway.
Subjective idealism - Wikipedia https://en.m.wikipedia.org/wiki/Subjective_idealism
يكشنبه ۱۰ آگوست ۲۵ , ۰۷:۵۲
گاهی وقتها حس میکنم یه بخشی از من داره تو یه جای دیگه زندگی میکنه. البته بسته به زاویه دید میشه اینو هم گفت که گاهی فقط بخشی از من همونجایی که بدن فیزیکیم هست حضور داره. معمولاً وقتی توی یه موقعیت اجتماعی ناخواسته قرار میگیرم و باید نقشی رو ایفا کنم، پوستهی خالی من میمونه و خود واقعیم فرار میکنه به اعماق ذهنم. گاهی این نقش رو خیلی خوب بازی میکنم اما گاهی هم همه میفهمن که امروز من فقط یه هولوگرام به نمایندگی از خودم فرستادهم. به این پدیده میگن dissociation. معمولا در مواقعی که فرد اضطراب شدید یا تروما تجربه میکنه مغز برای حفاظت از خودش فرار میکنه و اگاهی رو با خودش میبره یه جای امن تو اعماق ذهن تا قایم بشه. به نظر میرسه افراد آتیستیک خیلی بیشتر این مسأله رو تجربه میکنن، مخصوصاً در مواجهه یا موقعیت های اجتماعی که شاید خیلی وحشتناک یا تراماتایزینگ هم به نظر نرسه. دلیلش هم انگار اینه که این موقعیت ها برای افراد آتیستیک اتفاقاً شدیدا اضطراب آورن.
یکی از نتایج dissociation میتونه این باشه که فرد حتی متوجه نمیشه که مضطربه. یعنی مغز انقدر سریع دست آگاهی رو میگیره میبره که حتی اپن طفلک فرصت نمیکنه داد بزنه: «هی! من فکر میکنم ما داریم میمیریم و برای همینم دارم فرار میکنم!»
اینطوریه که وقتی تراپیستم ازم میپرسه اضطراب اوره یه چیزی برام یا نه بهش میگم نمیدونم، چون واقعاً هم نمیدونم. آگاهی من خیلی باهام صحبت نمیکنه و خبر ندارم توی سرم چه خبره.
در موردش اینجا بیشتر میتونید بخونید:
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Dissociation_(psychology)
شنبه ۹ آگوست ۲۵ , ۰۵:۲۱
من با چیز هایی حرف میزنم که جواب نمیدن. مثلا به ماکو و پِرو میگم: «میمون! نکن!» با اینکه میدونم میمونن و جواب نمیدن. من با پرنده ها حرف میزنم و بهشون میگم: «قربونت برم من که آنقدر خوشگل آواز میخونی.». با گلدونام حرف میزنم و ازشون میپرسم: «من که بهت آب دادم هر هفته، چرا خشک شدی؟ چی از جون من میخوای؟»
من با کُدَم حرف میزنم و ازش میپرسم: «لعنتی چرا نمیفهمی چی ازت میخوام؟ به چه زبونی باید باهات حرف بزنم؟» و به موشهای توی آزمایشگاه میگم: «من قول میدم کاری به کارتون نداشته باشم ، شما هم لطفاً لطفاً لطفاً تا وقتی من کارم تموم نشده بیرون نیاین. هم من از شما میترسم هم شما از من میترسین، پس به نفع هممونه که هرجا قایم شدین بمونین تا من برم.»
Agent detection به این جور وقتا میگن، که ما برای حیوانات یا اشیاء agency قائل میشیم به خاطر انسان بودنمون و اینکه مغزمون اینطوری دنیا رو بهتر میفهمه. تمایل طبیعی ما آدمهاست که برای اشیاء و حیوانات قصد و نیت قائل بشیم و در نتیجه باهاشون صحبت کنیم.
تئوری هایی برای توضیح اینکه چرا در تکامل این ویژگی رو کسب کردیم هست، مثلا اینکه اگر تو یه موقعیت مبهم احتمال وجود predator باشه اما ازش مطمئن نباشیم، بهتره که تصور کنیم predator وجود داره (و این شکارچی قابلیت تصمیم گیری و انجام اعمال با نیت و قصد رو داره) تا بتونیم اقدامات پیشگیرانه انجام بدیم و در امان بمونیم. پس به نفع مونه که حتی وقتی چیزی که توانایی قصد و نیت داشتن رو نداره اطرافمون هست هم فرض کنیم اون چیز میتونه تصمیم گیری و بر طبقش عمل کنه. اینطوری شانس بقای بیشتری داریم.
توی حیطه تخصص من، agency detection theory یکی از بنیادهای تمیز حیوان زنده از مُرده هست و در فهم حیوانات از مرگ و مردن نقش پررنگی داره. به طور خلاصه اینکه فقط ما آدمها نیستیم که برای چیزهای اطرافمون agency تایین میکنیم ؛ خیلی از حیوانات دیگه هم این کار رو میکنن و دقیقاً به خاطر تاثیر این تصمیم گیری در بقا هست.
اگر دوست داشتین در موردش توی ویکیپدیا بیشتر بخونین:
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Agent_detection
سه شنبه ۵ آگوست ۲۵ , ۲۰:۴۹
also, I think it's ok to let some distance take place in relationships when you feel like the two of you are facing challenges on two different world levels. it's not cruel, it doesn't mean you don't love the other person or your shared past means nothing. if you can't connect to them anymore, whether it's temporary or for the rest of your lives, it's ok to pursue other relationships that can help you at the current stage of your life.
I simply can not relate to my friends who're getting married and are in a happy cishet relationship with their family support and lots of money and are looking forward to having kids of their own.
I respect the shared past we had together, and decided to let things fade away because nothing is more cruel than faking love and care for someone.
maybe, one day, they'll understand me and I'll understand them. but that day is not today or the near future.
سه شنبه ۵ آگوست ۲۵ , ۲۰:۳۱
به نظرم یکی از نشانههای بلوغ احساسی، فرار نکردن از درد و رنج اجتناب ناپذیر حاصل از برقراری ارتباط با دیگران و عشق ورزیدنه.
وقتی جوجه گنجشکه رو برمیداشتم بیارم داخل، به مرگش فکر کردم. به اینکه احتمال مردنش خیلی بالاتر از زنده موندنشه و وقتی بمیره چقدر داغون میشم. به این فکر کردم که اگر اسمی روش بذارم هرگز نمیتونم فراموشش کنم.
با این وجود، اوردمش توی خونه. در حالی که اونقدر ظریف و ریز بود که به سختی میتونستم بلندش کنم، کف دستم نگهش داشتم و غذا توی دهنش گذاشتم. با قطره چکون بهش آب دادم و مقعدشو با گوش پاک کن تمیز کردم که مسدود نشه. و تمام این لحظات، انگار روی ابرا بودم. عشقی که تجربه کردم وصف ناپذیره. امروز توی اینترنت براش دنبال قفس و اسم بودم. اسمش رو به هیچکس نگفتم؛ چون فرصت نشد.
امروز از وقتی اومدم خونه و دیدم دیگه نفس نمیکشه سینهم تیر میکشه. گریه میکنم و این رو مینویسم. اما، در عین حال به خودم افتخار میکنم که بعد از این همه سال، بالاخره به نقطهای رسیدهم که عشق رو انتخاب میکنم، حتی وقتی که میدونم خیلی زود به درد ختم میشه.
پیکو-چان، ازت ممنونم که توی ساختمون من به دنیا اومدی و به من فرصت دادی برای ۲۴ ساعت ازت مراقبت کنم و بهت عشق بورزم.
زندگی خیلی چیز ظریف و شکستنیایه. زنده بودن شانسیه، و کوتاه مدت.
we're only here for just a moment in the light, one day it shines for us and next we're in the dark.
مرگ همونقدر اتفاقی و اجتناب ناپذیره که زندگی و تولد. توی این چند لحظهای که زنده هستم با تمام وجودم عشق میورزم و عشق رو انتخاب میکنم؛ چون زمان کوتاهی در اختیار دارم.
and at the end of the day,
nothing in the world belongs to me but my love, mine, all mine, all mine...
چهارشنبه ۲۳ جولای ۲۵ , ۰۶:۱۴
my heart is so full of love for my friends that sometimes it overflows in shape of tears.