コウノトリ

این روزا هیچی انرژی برای غذا پختن ندارم، در نتیجه غذاهام بدمزه یا بی مزه میشن، در نتیجه همش دلم می‌خواد یه ویز دیگه بخورم اما نمی‌تونم غذایی که درست کردمو دور بریزم پس میخورمش، پول هم ندارم که هی برم رستوران یا از بیرون غذا بگیرم برای همین محبورم همین چیزای مسخره ای که خودم میپزم رو بخورم. دست پخت زنمم دوست ندارم :)) دلم میخواد بمیرم وای.
غذا خیلی مهمه توی روحیه من، غذای خوشمزه وقتی حالم بده خییلی کمک میکنه بهتر شم اما بهترین اشپز تو این خونه منم که منم حالم اونقدر بده که هرچی میپزم بدمزه میشه.

دفعه بعد تو موقعیت مشابه به سوپروایزرم میگم که ببخشیدا ولی احمق که نیستم. فکر کردی چطوری ماژول پایتون نوشتم برای فیدر؟ مرتیکه بیشعور. انقدر بدم میاد وقتی اینطوری پوکر برمی‌گرده می‌گه «برای اینکه باید اول فلان کار رو بکنی». انگار خودم نمیدونستم. عوضی.

قرصمو کم کردم سرخود، حالم بهتر نشد. از زندگی خسته شدم و میخوام بمیرم.

همممم؟

حس می‌کنم کانال تلگرامم رو آدم‌های زیادی می‌خونن که هیچ اهمیتی به دونستن حال من نمی‌دن.
توییتر هم اصلا کسی حوصله خوندن چشناله‌های منو نداره چون مردم دارن لیترالی انقلاب می‌کنن.
حلاصه که برگشتم اینجا. فعلا.
ناراحتم.
و حوصله ندارم توضیح بدم چرا.
الکل هم آرومم نمی‌کنه.
می‌خوام بیدار نشم فردا.
واو. خیلی وقت بود به مرگ فکر نکرده بودم.
ولی کاش یکی بغلم میکرد و باهام حرف می‌زد.
بعدشم با هم می‌خوابیدیم.

تو شرایطی ام که مرتبط خواب دبیرستانو میبینم و crave ش میکنم از بس که زندگی اون موقع اسون تر بود. اون موقع فکر نمی کردم از این سخت تر هم ممکن باشه ولی ممکن بود و میترسم از الانم سخت تر هم ممکن بشه.

منم گاهی دلم میخواد زیبا بنویسم ولی اخرش نوشته م مثل تف کردن میمونه.

چقدر همه چی عجیبه.

گرمه و بی حوصله م.

سیتالوپرام هم شد یدونه جای نصفی. ببینیم چی میشه حالا.